Η ακινησία του κλάδου φέρνει συνεχώς νέες αντιδραστικές ρυθμίσεις από την κυβέρνηση

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ  ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ

            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, τα πράγματα συνεχίζουν να βαίνουν καλώς ...και εναντίον μας. Το υπουργείο δε σταματά με μεγαλύτερες ή μικρότερες παρεμβάσεις, να σφίγγει το κλοιό στην εργασία μας. Με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους, συνεχίζει την επιχείρηση “ερημοποίησης” του εργασιακού μας τοπίου, ξεριζώνοντας από τη σχολική ζωή όσα δικαιώματά μας δε συνάδουν με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της ΕΕ για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τον ασφυκτικό έλεγχό μας.

            Μέσα στον Μάιο η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κάνει το προ-τελευταίο βήμα για την επιβολή της αξιολόγησης. Μέσω της αυτοαξιολόγησης (Συλλογικό προγραμματισμό και ανατροφοδοτική αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου των σχολικών μονάδων το λένε τώρα), επαναφέρει το πακέτο Αρβανιτόπουλου και με την ίδια ακριβώς διαδικασία επιχειρεί να εμπεδώσει την “κουλτούρα αξιολόγησης” στον κλάδο. “Καλά το πάτε”, εκτιμά ο ΟΟΣΑ και οι θεσμοί για τον κυβερνητικό χειρισμό, που με αυτή την τακτική επιδιώκει να περάσει “αναίμακτα” σε επόμενη φάση και την ατομική αξιολόγηση. Αποδεικνύεται τόσο από την αξιολόγηση των στελεχών, όσο και από την αντίστοιχη διαδικασία στο δημόσιο ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούν από την βασική τους κατεύθυνση της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών. Του ελέγχου και της χειραγώγησης του κλάδου. Της μετακύλησης των ευθυνών, αλλά και της οικονομικής λειτουργίας των σχολείων στις πλάτες εκπαιδευτικών και γονιών μέσω της παραπλανητικής “αυτονομίας” της σχολικής μονάδας

Το τελευταίο ΠΔ (79/2017) ενισχύει κάθε είδους διοίκηση, φτιάχνει μηχανισμό για να μετακινεί τους μαθητές από το ένα σχολείο στο άλλο και ανοίγει τον δρόμο για συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων. Η τελευταία απόφαση της κυβέρνησης για μη εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής αγωγής ανοίγει κερκόπορτα για να εισχωρήσουν οι Δήμοι στην εκπαίδευση απ’ τα νηπιαγωγεία στην αρχή και στη συνέχεια, βάσει του νέου νομοσχεδίου για τις δομές, να έχουν λόγο μέσω του προγραμματισμού (βλέπε αξιολόγηση) σε όλο το φάσμα της α/θμιας και της β/θμιας εκπαίδευσης.

Με την κατάργηση της θέσης δάσκαλου στο ολοήμερο, τις συγχωνεύσεις και τις δεύτερες αναθέσεις, επιδιώκεται η διαχείριση του υπάρχοντος προσωπικού ώστε να φτάνει και -κύρια-να περισσεύει. Ο μεγάλος αριθμός υπεραρίθμων εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα, αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί.

Χιλιάδες αναπληρωτές έρχονται αντιμέτωποι όχι απλά με το φάσμα της θερινής απόλυσης αλλά της οριστικής. Κάθε υπόσχεση της κυβέρνησης προς τους αναπληρωτές είναι χοντρό δούλεμα για να κρύψει την απόφασή της για κανένα μόνιμο διορισμό. Αυτό που ως αίτημα μπορεί να ενώσει όλους τους αναπληρωτές-συμβασιούχους, είναι το αίτημα για μονιμοποίηση όλων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

            Και όλα τα παραπάνω υλοποιούνται σε καθεστώς πολέμου. Ταξικού από τη μια, με τα 88 προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης να προστίθενται στα προηγούμενα, εντείνοντας την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, στο εισόδημα, στην υγεία, στην κατοικία, φέρνοντας και νέα ξεπουλήματα- ιδιωτικοποιήσεις. Κανονικό πόλεμο από την άλλη, καθώς η περιοχή μας φλέγεται από τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών. Οι εμπρηστές των πολέμων, οι φονιάδες των λαών και ληστές του πλανήτη θα συνεχίσουν να ελέγχουν τη χώρα και τις ζωές μας όποια μορφή και να πάρουν τα νέα μνημόνια.

            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, αυτή η πραγματικότητα βγάζει φωνή πάλης, αντίστασης, διεκδίκησης. Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΔΟΕ υλοποιεί σιωπή, αδράνεια, συνδιαλλαγή, υποταγή. Την ίδια στιγμή που σωπαίνουν μπροστά στην αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση συντάσσονται με την απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 30/5. Οι εργατοπατέρες επιχειρούν να σύρουν τους εργαζόμενους κάτω από τις σημαίες των εργοδοτών τους . Η “κοινωνική συμμαχία” τους εξυπηρετεί αλλότρια και αντίθετα συμφέροντα από αυτά του κόσμου της εργασίας. Ουσιαστικά η απεργία από τη μια χτυπιέται από το κράτος και τις κυβερνήσεις του που θέλουν να τη καταστήσουν παράνομη και από την άλλη  ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός να την εξευτελίσει.

            Το ΟΧΙ στα σχέδια των εργατοπατέρων έχει πρακτικό επίδικο το σπάσιμο της αδράνειας της παράλυσης στον κλάδο. Να πάρουμε οι εκπαιδευτικοί την υπόθεση στα χέρια  μας, γιατί αφήνοντας τη στα χέρια της κυβέρνησης και των στηριγμάτων της μέσα στον κλάδο, θα βιώσουμε και άλλο γκρεμό και νέα βύθιση των δικαιωμάτων μας.

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ-ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ- ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΔΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.
  • ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ